• Ego met je aan de haal

    ego

    Op een mooie zonnige woensdagochtend, sta ik op het perron te wachten op mijn trein. Tegenwoordig doe ik een kleine 'rust' oefening als ik moet wachten, zodat ik even gedachten-vrij kan zijn. Niet bellen, appen, lezen of wat voor prikkels dan ook om de tijd te doden, maar juist genieten van de tijd voor mezelf. Heerlijk! Terwijl ik daar helemaal 'zen' sta te zijn, hoor ik twee mensen hard praten tegen elkaar, bijna schreeuwen. Uit mijn serene rust kijk ik op, om te weten wat er aan de hand is.

    Ik zie een man en een vrouw mopperend de trap op komen. De man neemt twee treden tegelijk en rent bijna naar boven. Ik begrijp nog niet wat er aan de hand is, maar de lichaamstaal spreekt boekdelen. Hij staat hard ademend, bijna briezend, naar het aankomstbord op het andere perron te kijken. De vrouw is nog onderweg op de trap en kijkt vragend naar hem. 'De trein is nog niet geweest, toch?' roept de man in mijn richting. Dus ik kijk op hun bord, vervolgens op de klok en schud nee 'over twee minuten' zeg ik.

    De vrouw die nu hijgend bovenaan de trap is gekomen zegt: 'ik zei toch dat we nog tijd genoeg hadden.' De man zijn gezicht betrekt en staat op onweer. De spraakwaterval van zijn Ego begint met de vaak gesproken woorden 'ja maar jij'. En daar komt het: 'ja maar jij komt altijd te laat, dus jou vertrouw ik voor geen meter als het om tijd gaat. En ga niet zeggen dat het niet zo is, je weet dat het waar is. En dat jij altijd maar te laat wil komen, is prima. Maar ik haat te laat komen en deze afspraak is echt belangrijk' en zucht. Ik zie de vrouw letterlijk kleiner worden nadat ze zo, in het openbaar, aangesproken wordt. Haar stem wordt zachter 'gelukkig zijn we nog op tijd' zegt ze.

    De vrouw heeft het nog niet uitgesproken of (en ik verzin dit niet) de vertrektijd verandert op het bord. De welbekende '+5 minuten' begint te knipperen naast de vertrektijd. De man kijkt en in zijn blik zie je totale ongeloof. 'Dit meen je niet, ongelooflijk' gaat hij verder. 'Nu komt de trein ook nog 5 minuten te laat. We hadden gewoon een trein eerder moeten nemen zoals ik al zei, maar jij ook altijd' en zo gaat hij nog even door. Het lijkt of hij niemand meer ziet op het perron want zijn gebaren worden groter en zijn stem luider. De vrouw moppelt nog zo iets van 'ik kan er niks aan doen dat de trein te laat komt' maar de man hoort haar niet. Ze doet nog een poging en voegt toe dat ze de afspraak nog makkelijk gaan redden. Waarop de man, nog harder en duidelijker gaat zeggen, dat ze een trein eerder hadden moeten nemen.

    Zo staat de man een paar minuten groot gebarend en druk pratend op het perron. De vrouw kijkt mij aan en haalt haar schouders op en zonder geluid verschijnt er 'sorry' op haar lippen. Ik glimlach en gebaar 'maakt niet uit' naar haar. De man is nog steeds aan het mopperen en heeft niet in de gaten dat de trein eraan komt, wat uiteindelijk is de trein maar 2 minuutjes te laat. De vrouw zegt: 'kijk schat, daar is hij al' de man zucht:'Al, al, eindelijk bedoel je! Als we nu eerder waren weggegaan, had ik me niet zo druk hoeven maken.' Want het is natuurlijk niet zijn schuld, dat hij zich zo boos maakt.

    De trein begint te stoppen en terwijl de deuren opengaan hoor ik dat de vrouw zich gewonnen geeft: 'sorry schat, je hebt gelijk! Volgende keer nemen we een trein eerder, oke?' De man zwijgt zijn houding is nog boos en terwijl hij instapt, moet hij nog even zijn punt maken. Zijn Ego kan het gewoon weg niet laten 'Want dat jij nou altijd te laat wil komen, ik wacht niet meer op jou hoor. Ik ga voortaan gewoon alleen weg' en de deuren sluiten.

    Terwijl de trein weg rijdt, haal ik even diep adem en schiet in de lach, na deze prachtige Ego vertoning. De man is namelijk zo boos geworden, zo gevangen genomen door zijn gevoelens. Grappig want waarschijnlijk komt hij gewoon op tijd en is er niks aan de hand. Dus ik besef me dat de man misschien de discussie heeft gewonnen, maar wel dat zijn Ego loog....