• Schouderklopje voor het Ego

    ego schouderklopje

    Ik ben de laatste tijd heel druk bezig geweest met mijn nieuwe website. Het heeft het nodige denkwerk gekost om het precies zo te krijgen zoals ik het wil. Veel uurtjes erin gestoken en ik ben tevreden, misschien zelfs een beetje trots.

    Maar mijn website is nog niet helemaal af, als ik een paar maanden geleden mijn ouders op bezoek krijg. We zitten gezellig aan tafel met een wijntje en een goed gesprek. Terwijl ons toetje de tafel bereikt, wordt er gevraagd of de website bekeken kan worden na het eten. Mijn eerste reactie is positief en ik roep 'natuurlijk'. En terwijl ik dit zeg gebeurt er iets met mij. Ik voel me een beetje groeien eigenlijk, want hier is een moment om goedkeuring te krijgen en nog van mijn ouders ook. Wat wil een Ego nog meer! Want ook al ben ik opweg naar de 40 en zelf moeder, voel ik me weer kind als ik een schouderklopje krijg van mijn ouders. Mijn Egootje maakt een sprongetje en een glimlach verschijnt om mijn mond. Zo zit ik even te glunderen van de gedachte een compliment te krijgen. Heerlijk!

    Jammer genoeg duurt dat gevoel niet lang, want nog geen 20 tellen later bekruipt me een heel herkenbaar gevoel. Het kleine fictieve ik-je in mijn hoofd, is zich ineens bewust van mogelijk afkeuring. Want dat kan natuurlijk ook. En ja hoor, je kunt de klok erop gelijk zetten, daar gaat de oude versleten grammafoonplaat weer beginnen te spelen in mijn hoofd. De elpee (CD) die inmiddels grijs is gedraaid en op de diepe groef 'het is niet goed genoeg' blijft hangen. Want ja er schuilt een perfectionist in mij, inmiddels is het gelukkig een heel klein perfectionistje geworden, maar op dit soort momenten gaat ze toch echt even met me praten. Want 'dat ene stukje is nog niet helemaal zoals ik het wil en die foto was misschien toch niet zo mooi als ik had gehoopt.' Kortom het is nog niet perfect. 

    Dus daar zit ik dan aan mijn heerlijke chocolademousse waar ik niks meer van proef, omdat ik op dit moment gevangen ben genomen door mijn gedachten. 'Pak je laptop even' zegt mijn vader tegen mij en ik twijfel. Maar goed ik open mijn website en wacht af. 'Wat mooi. Goed gedaan hoor. Het ziet er goed uit.' En daar is de opluchting en het blije gevoel. Daar doe je het allemaal voor, voor die paar zinnen. Die halve minuut aan goedkeuring, de schouderklop. Daar zit het Ego de hele dag op te wachten.

    Terwijl ik me rustiger begin te voelen, krijg ik mijn afstand terug. Ik word me bewust van wat er net is gebeurd en ik schiet in de lach. Het is me namelijk toch weer overkomen. Geïdentificeerd met mijn Ego, in de greep van het verhaal over mezelf en de daarbij behorende overtuigingen en gedachten. Wat heerlijk is het dan om weer afstand te krijgen en wederom te beseffen dat mijn Ego loog.....